Hayatın beni sürüklediği serüvenin 23. yılını tamamladım. Ve 24. yaşıma bastım. Cahit Sıtkı Tarancı 30 yaş yolun yarısı diyorsada bende kıyısından köşesinden dahil oluyorum. 1 sene daha yaşladım desem nasıl olur bilmem ama öyle oldu veya 1 sene daha tecrübe kazandık. Böyle ikilemlerdeyim. Kurtuluruz inşallah o ikilemlerden,umut vari bir insanımdır atlatırım. Hayatın tam manasında farkına varıp deli çağlardanda tam manası ile sıyrıldığım çağa eriştim sanırım. Bakış açımın değiştiğini meselelere daha başka bakabildiğimi fark edebilmek çok keyifli. Ama eski Yavuz Saygın’ından eserler hala var. Yine etrafı neşelendiren şen şakrak halimle, üzüntümün hemen anlaşılır olması devam ediyor mesela onlarda değişmesin zaten. Bizi biz yapan şeyler değişmesin. Hayat ne tuhaf değil mi ? Yaşın büyüdükçe değer görüyor ve dinleniyorsun. Hakikaten ilginç. Oysa çocukken saçmalamalarımızın bile altında tatlılık yatardı. Ajitasyon yapmayacağım korkmayın. Her yaşla birlikte bir güzellik hayatımıza katılmış, katılıyor. Elbetteki sorumluluklarda artıyor. Gül dükensiz olmaz. Yaşamımızla birlikte bu dünyamız içinde geçerli. Hayat işte bize irademiz ile sunulmuş bir imtihan yeri. Bunu 24 yaşında birinin söylemeside absürt olabilir ama kendimce benimde deneyimlerim var. Ve daha ne deneyimlerle elde edeceğim çıkarımlarım olacak . Ama asla ümit kesmeyeceğim. İyilik ve güzelliklerle dolu bir dünya için çalışacağım. Belkide bu deneyim benim hayatımdaki mihenk taşı olmuştur. Böyle güzel deneyimlere can kurban. Hayat işte, ne demiş şair bahçemin halinden baharımı kıyasla. Ötesi yok galiba bu sözden sonra, herkes bahçesinin başına...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder