Dünya Fani Ölüm Ani

Hiç sevemedik şu dünyayı. Hep sitem ettik. Hep şikayet ettik. Bunca zulümün olduğu yeride beğenecek değildik ama bir sınır da belirlemek lazım. Şimdi gülüyoruz 2 saniye sonra ağlamayacağımızın garantisi var mı ? Elbette ki yok. Soğuk kış geceleri gibi dünya hayatı. Bunca insanı içinde barındıran bunca yaşananlara şahit olan dünyanın zalim olmaması içten bile değil. Zaten zalimde. Çünkü olan her şeye kayıtsız kaldı.Ama çuvaldızımız elimizde olsun. Bir birey olarak yaşanılana şahit olduğumuz veya olmadığımız şeylerde bile kendimizi sorumlu tutmalı kendimize cuvaldızı batırmalıyız. Yoksa sitem ve şikayet en kolayı. Geriside devede kulak zaten. Abartmanın, şekil yapmanın ne getirisi olabilir ki. Hakikaten kolaya kaçma bizim insanımızda huy olmuş. Nitelik köreltici bu durum elimizden insanların kayıp gitmesine ve modernizim illeti ile savrulmasına kadar devam edecektir. Bizim kaybımız burda sitem ederken kayıtsız kalmak, seyretmek öylesine. Ama mangalda kül bırakmıyoruz lafta. Bazı vasıflarımızı kaybetmeye gerek yok. Niye derseniz, çünkü vasıfsız eleman bu tür koşuşturmalarda yetersiz kalır ve silinir gider. Dünya dedik, yalan dedik, dedikte dedik bitiremedik. Bitiremeyizde. Bizi kalben sevenler gelsin. Bir bedel ödenmişse bunların bir manası olur. Aksi takdirde bir tık öteye dahi gidemeyiz. Seveceksek dünya için değil, Allah için sevicez. Kalbimizin buna ihtiyacı var. Körelmeye kararmaya gerek yok. Susmayalım, konuşalım, düzeltelim, tartışalım aksi halde kendimizi kandırır,kala kalırız. Kala kalmayalım kışın ortasında yine aldanmayalım dünyaya. Menfaatsiz sevelim, Allah için sevelim. Sevdikçe açılacak, açıkdıkça sorunlarla boğuşacağıx ve çözümler bulacağız. Dünya fani, ölüm ani bu kadar yani...