Akıl etmiyoruz, nefis ile harmanlan düşüncelerle,buhulu kalpler ile bakıyoruz hayata. Hiç takılmayacak şeyleri büyük meseleler haline getiriyoruz. Birbirimizin açığını arıyoruz. Birbirimize küçük bir tahamülümüz yok en basitinden. Haklı olduğumuz meselerlerde,haksız olan tarafı rezil etmemiz bir hobi haline gelmiş. Kalp kırmak günümüzün modası. İnsan kaybetmek günün her öğünü olan, bünyenin istediği bir ihtiyaç olmuş. Hiç mi akıl etmiyoruz ? Yoksa akıl edecek kadar kendimize bile tahammülümüz bile mi yok ? Uzaklaşıyoruz birbirmizden,bizi biz yapan değerlerden kopuyor,ayrıştırılıyoruz. Bu kopuş, bu ayrışmanın sonu hiç hayrı alamet değil biliyoruz ama sanki hoşumuza gidiyor gibi geceleri sabahlıyor,sabahları geceliyor, günleri bitiriyoruz. Üşeniyoruz, güzel kelimeler kullanmaya,ilk adımı atmaya,seven taraf olmaya, tebessümle bakmaya. Yıkmanın kolaylığı bedenimizi sarmış olacakki bu durum bize hoş gelir olmuş. Gerçekten ya uykudayız veya hafıza kaybı yaşıyoruz. Hakiki şekilde bu olanlar bizim toplumumuz ve inancımıza bağdaşmayan değil,uzağının uzağının uzağından geçmeyecek şeyler. Bu durumlar üzerine geçerken hayatımız bir şeyleri anlama vaktimiz geldi de geçiyor. Daha fazla yenilemeyiz kötülüğe, daha fazla bir şeyler kopmasın artık bizden, artık insanlar birbirini sebebsiz yere sevmeyi öğrensin. Artık uyanmamız gerek uykudan, artık hatırlamamız gerek hakikati. Yoksa telefisi olmayan, mechüle giden bir yolda bulacağız kendimizi ve kim bilir belkide kaybedenlerden olacağız...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder