Özlenenlerde Bugün "Çocukluğum"

O değilde ben çocukluğumu özledim.Tek derdimin mahalle maçının kazanmak olduğu, doğru dürüst yemek yemeyip, annemin ekmeğin arasına trabzon tereyağını koyup sokağa yolladığı zamanlar.Uyuyunca her şeyin unutulduğu çocukça duygularım.Büyümek bana göre değilmiş anladım.Size görede değildir heralde. Böyle bir özlem benimkisi.Erik ağaçları, dut ağaçları bitmek bilmeyen aşırmalar.Ben şanslıydım ama bizim bahçemizde bilimum meyve vardı babannem saolsun.O yüzden arkadaşlarımla hep bizim bahçedeydik.Siz Boğaziçi Köprüsü'ne karşı dut ağaçının dallarında dut yediniz mi? Ben yedim.Babannem demişken babannemin hikayelerinide özledim. Keza Ahmet amcamın kahramanı benim olduğum hikayelerinide özledim.Annemin bana yemek yedirme çabalarını,babamla işe gidip sen arabayı bekle ben mal verip gelceğim deyip arabayı bana emanet edişini  özledim.Herkesin Yavuzu,ah Yavuz yetiş,Yavuz bunu al,Yavuz Yavuz Yavuz.Bunu bile özledim o derece. Çocukluğumdan kesitler olarak kesersiz sokağa çıkmazdım.İlla bir yerleri kazcak taşa toprağa değecektim.İlerleyen zamanlarda o keserle sokağa çıkma,futbol topu ile sokağa çıkmaya dönecekti.Yanlız iyi top oynardım. Kendimden yaşça büyüklerle hemde.Deli ederdim çalımlarla.Trabzonsporlu formamı giyer sokaklarda fırtına gibi eserdim.Farklı bir çocuktum.Her şeye yetişir insiyatif alırdım.Bir çok çocuğun yapamadığı şeyleri yapmışımdır.En basiti bildiğiniz çardak yapmıştım ve daha niceleri.Ve en önemlisi mahallenin altın çocuğu, parmakla gösterilen çocuk varya he işte o bendim.Yavuz yoksa olmaz,Yavuz abin yanındaysa tamam diyen anneler ki hala öyleler.Böyle bir çocuktum işte ben.Annem babam her şeyim beni böyle yetiştirdikleri için hep onlara borçluyum.Ve en önemlisi rahmetli dedem ismini gururla taşıdığım.Onun bakkalı benim öğlen saatlerindeki uğrak yerimdi.Muhabbet ettiğimiz ve dede bişey alabilir miyim? Soruları ile geçen zamanlar.Birde dedemle balkonda Yavuz geliyi Yavuz da denizi yara yara türküsünü söyleyip Boğaziçi Köprüsüne karşı yudumladığımız çaylar.Ve nice anlatamadığım çok güzel olan şeyler. Güzel günlerdi. Özlenmez mi? Büyüdükte ne oldu sanki? Hep küçük kalsaydık üzüntümüzle, sevincimizle,sevdalarımızla.Belki dünya bu kadar kötü bir yer olmazdı.